झगर-मगर

झगर-मगर झगर-मगर
दुनियाच साली झगर-मगर
लख लख लखकतेय पण च्यायला
हातीच काय लागत नसतय
फूस लावून स्वप्नांना नुसतीच
चमकत राहतेय..
झगर-मगर झगर-मगर
दुनियाच साली झगर-मगर

वाटंवरुन जाताना
फुललेली झाड..
नी मोठ्यालं तळं दिसतय
जवळ जाऊन पाहिल तर तिथ कुणीच नसतय
सर नुसतच फसवतय
झगर-मगर झगर-मगर
दुनियाच साली झगर-मगर

ठरवल सोनं नसल तर सोन उगळायच
व्हत्याच नव्हत सगळच करत्यात
अपन मात्र नव्हत्याच व्हत करायच
वांझोट्या जमिनीवर पेरायच
नुसत्याच झगरमगर दुनियेला
चमकुनच दावायच.. तवर चालु दे तिची
झगरमगर झगरमगर
साली.. दुनीयाच..

...स्नेहा