समुद्राची गाज ऐकली आहे कधी?

समुद्राची गाज ऐकली आहे कधी?
उधाणलेल्या समुद्रची.. धीर गंभीर..
पण बोलकी तर कधी नुसतीच शांत.. स्तब्ध
वार्‍याच्या प्रत्येक झुळुकेबरोबर
तो नाद अधिकच कानात शिरतो...
मग डोळे मिटुन वारा झेलत ती गाज
ऐकत बसायची....
तो सुर्यही त्या निनादाच्या ओढीने
समुद्राच्या जवळ येत असतो...
अन् मीही माझ्या नकळत ...
पण सुर्याची ओढ कदाचीत माझ्यापेक्षा जास्त असावी..
त्याला सहज एकरुप होता येत...
पण मी...?
समुद्राची गाज ऐकली आहे कधी?

...स्नेहा

शोध..(?)

मन कुठे ते सापडेना
काही केल्या काहीच उमगेना..
मग कळाल सारच व्यर्थ शोध असतात..
आपल्या सावल्या आपल्या हातात कधीच येत नसतात..
...स्नेहा

बहुदा माझा मुड हा सद्या असाच आहे.... कुणास ठाउक परत मझ्या नकळत परत कसलासा शोध सुरु होइल...

संवाद.. नाही वाद.. स्वतःचा स्वतःशी...

आपण मृगजळ नक्की कोणाला म्हणतो? आपल्या अपुर्ण स्वप्नांना.. का अशक्य असाध्य अश्या स्वप्नांना? की मनाच्या वेड्या हट्टांना? मनाचे वेडे हट्ट म्हणजे नक्की कात? मनाने बघितलेल एक वेड स्वप्नच ना? मग त्यालाही मृगजळ म्हणायच?कधीकधी वाटत म्रुगजळ म्हणजे स्वत:च्या अपयशाला दिलेल गोंडस नाव!



छे! मृगजळ म्हणजे असाध्य स्वप्न नाही... ती एक वेडी आशा आहे... जगवुन जाणारी.. जगवणारी.. असाध्य अपुर्ण नाही पण वेड असावं अस एक स्वप्न आहे.. पुर्णत्वाच्या शंका असल्या तरी त्याच्या अस्तीत्वाची ओढ आहे.. मनाला सुखावुन टाकणारी एक शक्ती आहे... त्याला अपयश का म्हणाव?



ते अपयशाचच चिन्ह आहे.. आणी म्रुगजल हे अस्तीत्व हे सांगण्यात कुठे आलयं शहाणपण? वेडं स्वप्न? काय करायचय वेड्या स्वप्नात जगुन? पुर्णत्वाच्या शंका असल्या तरि त्याच्या पाठी लगायच ? कुठली आली आहे शक्ती मनाला सुखावुन टाकणारी? सगळा खुळा खेळ आहे आहे हा... स्वतःशी स्वतः खेळलेला खुळा खेळ.. कधीही घातक ठरु शकतो...



असु देत खुळा खेळ.. असु दे घातक..पण तो जगवतो.. रोजच्या शहाणपणात एक वेडेपणा माफ़ असतो.. आणी शहाण शहाण म्हणुन किती जगाव? एकदा वेडेपणा करुन बघावं ...



इतका वेळ असतोच कोणाला? या शहाणपणाच्या जगात एकही वेडेपणाची चुक क्षम्य नाही... जग किती धावतय बघ.. त्याच्याबरोबर धावायच का आपल्याच विश्वात हरवायच? आणी एक चुक म्हणता म्हणता आपल्याला हजार चुका करायची सवय लागते... मग चुका करायच्याच कशाला? उगाच मनाचे फ़ाजील लाड?



वेळ..वेळ काढला की मिळतो... आणी या शहाणपणाच्या शर्यतीत धावुन तोच तो पणा येतो..काय क्षम्य काय अक्षम्य सगळ शेवटी अपल्याच हाती असत... आणी जगा बरोबर धावता धावता अपण अपले असे किती उरतो? तो वेडेपणा स्वतःला भेटायला का होइना कामी पडतो.. बघ तुझ्या व्यव्हारी भशेत बोलायला लागले मी... पण हो मी हा असा स्वतःला भेटण्याचा प्रयत्न करते.. तुझ्याच भाषेत सांगायच झाल तर एक खुळा प्रयत्न....